صنعتِ “روانشناسی معامله‌گری”:
چطور اساتید ورشکسته، خرابیِ ماشین‌حسابشان را به گردن ذهن شما می‌اندازند؟

او در کتاب جامعه‌شناسی مالی خود با عنوان Noise (انتشارات دانشگاه شیکاگو، ۲۰۱۷) از نزدیک دنیای معامله‌گران خرد و صنعتی را که دورشان شکل گرفته بررسی می‌کند. مشاهدهٔ او دقیقاً همین است: در همایش‌ها و دوره‌ها، معامله‌گری به جای یک مسئلهٔ آماری، به‌عنوان مجموعه‌ای از “فضیلت‌های اخلاقی” (نظم، شجاعت، خونسردی، پایداری) فروخته می‌شود و مخاطب به پیروی از “استادان” و بهبودِ بی‌پایانِ خودش فراخوانده می‌شود. نتیجهٔ این قاب‌بندی روشن است: اگر قضیه آمار باشد، درستی یا غلطی ادعای استاد با ریاضی قابل آزمون است. اما اگر قضیه “شخصیت و ذهنیت” باشد، هیچ‌وقت نمی‌توان ثابت کرد که دانشجو به اندازهٔ کافی منظم و آرام بوده یا نه. پرِدا نتیجه می‌گیرد آنچه به معامله‌گران خرد فروخته می‌شود، یک آزادیِ توهمی است.

این دو اقتصاددان در مجموعه‌ای از پژوهش‌های معروف روی حساب‌های ده‌ها هزار معامله‌گر واقعی نشان دادند که معامله‌گران خرد به‌طور میانگین زیان می‌کنند، و هر چه بیشتر معامله می‌کنند بیشتر زیان می‌کنند. دلیل، نبود برتری آماری (Edge) و هزینه‌های معاملات است، نه کمبود آرامش. در مطالعهٔ بزرگ آن‌ها روی تمام معامله‌گران روزانهٔ بورس تایوان، کمتر از یک درصد توانستند به‌طور قابل پیش‌بینی سودده بمانند. نتیجهٔ منطقی این یافته تلخ است: اگر روش شما برتری آماری ندارد، نظمِ آهنین فقط باعث می‌شود همان اشتباه را منظم‌تر و سریع‌تر تکرار کنید. نظم، ضربِ در صفر است.

نهاد ناظر بر تبلیغات و حمایت از مصرف‌کننده در آمریکا، بزرگ‌ترین مؤسسهٔ “آموزش ترید” آن کشور را که در شش سال بیش از ۳۷۰ میلیون دلار دوره‌های تا ۵۰ هزار دلاری فروخته بود، به دادگاه کشاند. متن شکایت خواندنی است: مؤسسه ادعا می‌کرد مدرسانش معامله‌گران فعال و موفقی هستند، اما چند چهرهٔ سرشناسش اعتراف کردند که از معامله‌گری درآمد قابل توجهی نداشته‌اند. داده‌های خودِ شرکت نشان می‌داد اکثر خریداران تقریباً هیچ سودی نکرده‌اند. حکم نهایی: جریمه، بخشش بدهی هزاران دانشجو، و ممنوعیت هر ادعای درآمدی بدون سند مکتوب. همان ماشین‌حسابِ خراب، در مقیاس صنعتی.